కొన్ని దేవాలయాలలో భక్తులు భిక్షాటన ఎందుకు చేస్తారు?

కొన్ని ప్రాంతాలలోని దేవాలయాలలో ఈ భిక్షాటని ఇప్పటికీ కనబడుతుంది.  ఈ అలవాటు, ఆచారం ఎందుకు వచ్చి వుంటుంది?  పూర్వం సాధువులు, గురుకులంలో విద్యాభ్యాసం చేసేవాళ్ళు, కొంతమంది బ్రాహ్మణులు మాత్రమే భిక్షాటన చేసేవారు.  ఇప్పుడూ ఆ ఆచారం కొన్నిచోట్ల కనబడుతోంది.   ముఖ్యంగా దత్త సాంప్రదాయంలోనూ, బాసరలో దీక్ష తీసుకున్నవారు ఈ పధ్ధతి పాటిస్తున్నారు.  ఆపద మొక్కులవాడు ఆ తిరుపతి వేంకటేశ్వరునికి కూడా జోగెత్తి తిరుపతి వస్తామని మొక్కుకుంటారు కొందరు.  (ఇదివరకు  అలా జోగెత్తేవారు విరివిగానే కనిపించేవారు.  మేళ తాళాలతో, బంధుజనంతో దీక్షా వస్త్రాలు ధరించి రోడ్డుమీద గోవింద నామస్మరణ చేస్తూ వెళ్తుంటే ఎవరికి తోచింది వారు వాళ్ళ పళ్ళెంలో వేసేవారు. కొన్నాళ్ళ తర్వాత ఆ ఆచారం తగ్గి ఎవరో తెలిసినవారిని కొందరిని అడిగి వెళ్ళేవాళ్ళు.  వాళ్ళిచ్చిన దానితో వీళ్ళ ఖర్చు వచ్చేస్తుందని కాదు,  ఆ డబ్బు వారు పెట్టుకోలేక కాదు..తమ అహంకారాన్ని విడిచి పెట్టి స్వామి శరణు వేడుకోవటమే దానర్ధం.  ఇప్పుడు అది కూడా తగ్గినట్లుంది). 

కొన్ని ఊళ్ళల్లోకూడా నియమాలుంటాయి.  అక్కడివాళ్ళు ప్రతిరోజూ ఎవరికైనా భిక్ష పెడితేగానీ వారు తినరు.  ఎంత శ్రీమంతుడైనా, ఎంత పెద్ద అధికారి అయినా, ఎంత పెద్ద పొజిషన్ లో వున్నా ఆ క్షేత్రానికి వెళ్ళినప్పుడు చెప్పులుకూడా లేకుండా ఎవరింటిముందుకన్నా వెళ్ళి భిక్ష అడిగి తినాలి.  అంటే మన అహంకారాన్ని ఎంత చంపుకోవాలో చూడండి.  అలా అహంకారాన్ని చంపుకుని, సంస్కారంతో, భగవంతుడిముందు అంతా తక్కువే అనీ, మనుషులందరూ భగవత్స్వరూపులనీ మానవత్వపు విలువలు తెలుసుకోవటానికే ఈ భిక్షాటన. 

ఆ క్షేత్రాలకొచ్చే భక్తులు విద్య, వివాహం, ఆరోగ్యం వగైరా ఎన్నో కోర్కెలతో వస్తారు.  ఆ కోరిక తీరాక భగవంతుని క్షేత్రంలో వారి అహంకారాన్ని పూర్తిగా త్యజించి, అత్యంత వినమ్రతతో భిక్ష అడుగుతారు.  ఇప్పటికీ ఎంత గొప్పవారయినా ఆ క్షేత్రాలకి వస్తే అలా భిక్షమెత్తుతారంటే అర్ధం భగవంతుని దగ్గర సర్వసంగ పరిత్యాగం చేస్తే  వారి కోరికలు నెరవేరుతాయనే నమ్మకమే.

(జీ తెలుగు ప్రసారం చేసిన గోపురం ఆధారంగా)

సంకటహర చతుర్ధి విశేషమేమిటి? ఎందుకు చేస్తారు?

సాధారణంగా మనం వినాయక చవితి రోజు వినాయకుడికి పూజ చేస్తాం, ఆ రోజు సాయంత్రం చంద్రుణ్ణి చూడకూడదనుకుంటాం.    మహారాష్ట్ర, కర్ణాటక, ఉత్తర తెలంగాణావారూ, ఇప్పుడు వారిని చూసో, ఈ పూజా విశేషం వినో ఇంకా కొందరూ, ఈ పూజ చేస్తున్నారు.  ఈ పూజను పౌర్ణమి తర్వాత వచ్చే చతుర్ధినాడు చేస్తారు.  ఆ రోజు చంద్ర దర్శనంకూడా చేస్తారు.  అందుకని పౌర్ణమి తర్వాత చంద్రోదయ సమయానికి ఏ రోజు చతుర్ధి తిధి వుంటే ఆ రోజు ఈ వ్రతం చేస్తారు.  అష్టాదశ పురాణాలకి ఉప పురాణాలలో ఒకటయిన గణపతి పురాణంలో ఈ పూజ గురించి వివరించారు. 

ఆ రోజు పొద్దున్నేలేచి తలారా స్నానం చేసి, రోజంతా ఉపవాసముండి, సాయంత్రం సూర్యాస్తమయ సమయాన  గణపతికి అధర్వ శీర్షంతో అభిషేకించి, తుమ్మిపూలు, ఎఱ్ఱని పూలు, జిల్లేడు పూలు, గరికతో పూజచేయాలి.  ఈ పూజ స్తోత్రాలతో కానీ, సహస్రనామంతో కానీ చెయ్యవచ్చు.  కానీ ఆ రోజు అధర్వ శీర్షంతో చేసిన పూజ విశేష ఫలితాలనిస్తుందంటారు.  ఎందకంటే మహా దోషాలను, పాపాలను, అడ్డంకులను తీసేటటువంటి శక్తి ఈ అధర్వ శీర్షానికుంది.  ఏది కోరితే అది లభిస్తుంది.

తర్వాత వినాయకుడికి ఇష్టమయిన అరటి పళ్ళు, టెంకాయ, బెల్లంతో చేసిన పదార్ధాలు నైవేద్యం పెట్టాలి.  పూజంతా అయ్యాక చంద్ర దర్శనం చేయాలి.  తర్వాత ఎవరికైనా బ్రాహ్మణునికి దానం ఇవ్వటంగానీ, భోజనం పెట్టటంగానీ చేశాక, మనం భోజనం చెయ్యాలి.

చాలామంది ఈ ప్రతాన్ని అంగారక చతుర్ధినాడు మొదలు పెట్టి వారి వారి ఇష్టానుసారం ఒక ఏడాది, 40 నెలలు, కొందరయితే జీవితమంతా చేస్తారు.  అంగారక చతుర్ధి అంటే పౌర్ణమి తర్వాత వచ్చే చతుర్ధినాడు మంగళవారం కూడా కలిసి వస్తే ఆ రోజు అంగారక చతుర్ధి అంటారు.  ఈ నెలలో 2వ తారీకు  అంగారక చతుర్ధి వచ్చింది.

కుజ దోషాలు వున్నా, జాతకంలో ఏవైనా గ్రహ దోషాలు వున్నా, తలపెట్టిన పనులు సక్రమంగా కానివారూ, సంతానం లేనివారు ఈ వ్రతం చేస్తే మంచి ఫలితాలు వుంటాయి.  నరక బాధలు అనుభవిస్తున్న పితృదేవతల బాధల తొలుగుతాయి.  అందుకే అనాదినుంచీ చాలామంది ఈ సంకష్ట చతుర్ధి రోజు వినాయకుని పూజిస్తారు.

(జీ తెలుగు ప్రసారం చేసిన గోపురం ఆధారంగా)

సుమంగళులు ఇంటికి వచ్చినప్పుడు మంగళ ద్రవ్యాలు ఇస్తారు. ఎందుకు?

భారతీయ సంస్కృతీ సంప్రదాయాల ప్రకారం ఇంటికి ఎవరైనా వచ్చినప్పుడు వారిని తగు రీతిలో సత్కరిస్తారు.  పండగ పబ్బాలలో వచ్చేవారిని ఒక రీతిగా, ఇంట్లో జరిగే ప్రత్యేక కార్యక్రమాలకు వచ్చిన ఆహూతులకు ఒక విధంగా, ఇంటి ఆడబడుచులకూ, దగ్గరవారికీ, ఇలా ఆ సందర్భన్నీ, వారితో వున్న సంబంధాలనిబట్టి ఇంటికి వచ్చిన అతిధులను, ముఖ్యంగా సుమంగళులను.... వారికి పసుపు, కుంకుమ, చీరె, జాకెట్, పండు, తాంబూలం వగైరాలిచ్చి గౌరవించటం మన సంప్రదాయం. 

పూజ పూర్తయిన వెంటనే సుమంగళులు వస్తే, ముఖ్యంగా మంగళ, శుక్రు వారాలలో,  సాక్షాత్తు తాము కొలిచిన దేవత  వారి రూపంలో వచ్చిందని భావించి మంగళ ద్రవ్యాలు ఇస్తారు.  తీసుకున్నవారు కూడా ఇవాళ ఈవిడ నాకు బొట్టు పెట్టి ఇవి ఇచ్చింది, ఈవిడ సౌబాగ్యవతిగా సుఖ సంతోషాలతో వుండాలని ఆశీర్వదిస్తారు

ఎంత వున్నవారైనా రోజూ వచ్చిన వారందరికీ, బట్టలు వగైరాలు పెట్టలేక పోవచ్చు.  ఎంత పేద వారైనా, ఇంటికి వచ్చిన ముత్తయిదుకి బొట్టు పెట్టకుండా పంపించే వారిని మనం చూడం (ఈ మధ్య హడావిళ్ళల్లో, నాగరికతల్లో ఈ అలవాటు కొంచెం వెనకబడుతోంది).  అయితే దీనివల్ల ప్రయోజనం ఏమైనా వుందా అంటే వుంది.  అందరినీ దైవ స్వరూపంగా భావించి గౌరవించటం, ఆదరించటం వల్ల మన సంస్కారం పెరుగుతుంది, మన సంస్కృతీ సాంప్రదాయాల విలువలు పెరుగటమేకాక అందరికీ తెలుస్తాయి.  అలాగే సంఘీభావం, సమానత్వం, ఆత్మీయతలు

 బలపడతాయి. 

అయితే కొందరు దీని వెనకవున్న సామాజిక ప్రయోజనాన్ని గుర్తించక, తెలిసీ తెలియక కొన్నిసార్లు ఎదుటివారిని బాధ పెడుతున్నారు.  ముత్తయిదులతోపాటు  భర్త పోయినవారు, సంతానంలేని వారు, చిన్నపిల్లలు రావచ్చు.  కేవలం ముత్తయిదులకి పసుపు కుంకుమలు, పండు తాంబూలం ఇంచ్చి మిగిలినవారిని వదిలెయ్యకూడదు.  వారు నొచ్చుకునే అవకాశం వుంది.  ఇంటికి వచ్చినవారిని బాధ పెట్టటం మన వుద్దేశ్యం కాదుకదా.  అందుకే వారికీ అన్నీ ఇవ్వాలి.  భర్తలేని వారికి పసుపు కుంకుమలు ఇవ్వటం మీకు అభ్యంతరమైతే అందరితోబాటు వారికీ పళ్ళో, ప్రసాదమో ఏదో ఒకటి ఇవ్వండి.  కేవలం ముత్యయిదులకు మాత్రమే బొట్టుపెట్టి తాంబూలమిచ్చి మిగిలినవారిని అలా వదిలెయ్యకూడదు.  అలా చేస్తే పెద్దలు ఆశించిన సంఘీభావం లోపించటమేగాక మనం వారిని అవమానించినట్లవుతుంది.  ఇంటికి వచ్చిన అందరినీ ఆదరించటం మనం మర్చిపోకూడదు.

(జీ తెలుగు ప్రసారం చేసిన గోపురం ఆధారంగా)

మనలో మాట

భర్తలేనివారికి పసుపు కుంకుమలు (వారు తీసుకునేటట్లయితే) ఇవ్వటంలో తప్పులేదని నా అభిప్రాయం.  అవి పెళ్ళితో వచ్చిన చిహ్నాలు కాదు.  ఆడపిల్లలకు చిన్నప్పటినుంచే పసుపు కుంకుమలు పెడతారు.  పెళ్ళికాని వాళ్ళు పెట్టుకోకూడదని అడ్డుపడరు. 

ఇంకో విషయం మీరు గమనించారా  ఈ బిజీ కాలంలో శ్రావణ మంగళవారం వాయనాలు ఇంటికి వచ్చి ఇచ్చేస్తారు.  ఆ వాయనాలు లెక్క ప్రకారం తెచ్చుకుంటారు.  వెళ్ళిన ఇంట్లో ఇంకో ముత్తయిదు ఎక్కువవుంటే వారికి వాయనం ఇవ్వటం సంగతి తర్వాత చాలామంది కనీసం బొట్టు పెట్టరు.  అలాగే ఏ పెళ్ళికో పేరంటానికో పిలవటానికి వెళ్ళినప్పుడుకూడా అసలు వారికి తప్ప పక్కనున్న వారికి బొట్టు పెట్టరు.   ఇది కాదు మన సంస్కారం.  వారంతా మీకు తెలియకపోవచ్చు.  వాళ్ళందర్నీ మీరు మీ ఇంటికి పిలవనక్కరలేదు కూడా.   మనకి అపరిచితులయినా అలా పక్కవారికీ బొట్టుపెట్టి గౌరవించటం మన కనీస మర్యాద.  అలా బొట్టు పెట్టినంత మాత్రాన వాళ్ళంతా మనింటిమీద వచ్చిపడరు.

అష్ట లక్ష్ములలో ధైర్య లక్ష్మిని ఎప్పుడూ వదలవద్దంటారు. ఎందుకు?

అసలు ధైర్యం అంటే?  అది ప్రత్యేకంగా వుండటమేమిటి?  దాన్ని వదలద్దనటమేమిటి?  ఏం ధైర్యంగా లేకపోతే మనిషి బ్రతకలేడా?  ఇలాంటి సందేహాలు కొందరికి రావచ్చు.  అన్నీ అనువుగా వుండి, భోగ భాగ్యాలతో తులతూగుతూ, జీవితంలో ఏ సమస్యా లేకుండా సంతోషంగా వున్నవాళ్ళు వీళ్ళు.  అలాంటి సందర్భలలో అందరూ ధైర్యంగానే వుంటారు.   నిజానికి ఆ సమయంలో ఆ వ్యక్తికి ధైర్యం వుందో, లేదో కూడా తెలియదు.  దాని అవసరమేమిటో తెలియదు.

కానీ సమస్యల సుడుగుండంలో చిక్కుకున్నవాళ్ళకి తెలుస్తుంది ధైర్యం విలువ, దాని అవసరం.  అలాంటి సమయంలో ఏ వ్యక్తయితే నిబ్బరంగా వుంటాడో, ఏ వ్యక్తయితే చిరునవ్వు వీడడో ఆ వ్యక్తి ధైర్యం కలవాడు అని చెప్పవచ్చు.  చెప్పటం సులభమేకానీ, ఆచరించటం  అంత సులభమేమీ కాదు.  అందుకే  ఏ మనిషయితే ఎన్ని చిక్కులొచ్చినప్పటికీ, ఎన్ని సమస్యలొచ్చినప్పటికీ ధైర్యంగా వుండి కార్యసాధన చెయ్యగలుగుతాడో, చిక్కులు పరిష్కరించుకలుగుతాడో ఆ వ్యక్తి ధైర్యం కలవాడు అన్నారు..అసలు ధైర్యం వున్నప్పుడే సరిగ్గా ఆలోచించి సమస్యలకి పరిష్కరం కూడా కనుక్కోగలుగుతాడు. అలాగే ఏ వ్యక్తయితే ఎప్పుడూ ధర్మాన్ని ఆచరిస్తాడో, ఏ వ్యక్తయితే ఇంద్రియాలని అదుపులో వుంచుకుంటాడో,  ఆ వ్యక్తి ఏ పరిస్ధితుల్లోనూ  ధైర్యాన్ని విడువడు.  ఆ వ్యక్తి గడిపే నిబధ్ధతాయుతమైన జీవితమే ఆ వ్యక్తియొక్క ధైర్యం అవుతుంది.

పురాణాల ప్రకారం కూడా ఒక కధ వుంది.  పూర్వం ఒక రాజు వుండేవాడు.  ఆయన ప్రజలని చక్కగా పరిపాలించేవాడు.  ఒకసారి శత్రు రాజులు చేసిన దాడిలో ఆ రాజు రాజ్యాన్ని పోగొట్టుకున్నాడు.  అష్టలక్ష్ములు ఒక్కొక్కళ్లూ ఆ రాజుని విడిచి వెళ్ళిపోయారు.  విజయలక్ష్మి, రాజ్య లక్ష్మి ఆయన్ని వదిలి వెళ్ళినా తలవంచుకుని వున్నాడేగానీ మారు మాట్లాడలేదు.  సంతాన లక్ష్మి  వెళ్ళి పోయింది.  రాజు సంతతంతా దూరమయ్యారు.  ధాన్య లక్ష్మి వెళ్ళటంతో ఆహారం సమస్య అయింది.  అలా అందరూ లక్ష్ములూ రాజుతో మేము వెళ్ళి పోతున్నాము అని చెప్పినా రాజు చేసేదేమీలేక తలవంచుకుని కూర్చున్నాడు.  చివరికి ధైర్య లక్ష్మి వచ్చి తనూ వెళ్ళిపోతున్నానని చెప్పింది.  అప్పుడు ఆ రాజు ఆమెకి నమస్కరించి అమ్మా, నువ్వెలా వెళ్తావు.  ధర్మమనే ధైర్యలక్ష్మి నా దగ్గర వుంది.  నువ్వెలా నన్నొదిలి వెళ్తావు అని ప్రశ్నించాడు.  ఆమె  రాజు ధార్మిక ప్రవర్తనకు సంతసించి ఆ రాజుతో వుండిపోయింది. 

ధైర్యం వుంటే తను తిరిగి చేసే ప్రయత్నాలవల్ల తన రాజ్యం తన దగ్గరకు వస్తుంది, తన సంతానం తన దగ్గరకు వస్తుంది, తను పోగొట్టుకున్న సకల సిరి సంపదలు, భోగ భాగ్యాలూ తన దగ్గరకు వస్తాయని, తను పోగొట్టుకున్న సకల సంపదలూ  తన దగ్గరకు వస్తాయని నమ్మాడు ఆ రాజు.  ఆ ధైర్యంతోనే ఆ రాజు అన్నీ సాధిస్తాడు.  దీనివల్ల అర్ధమయిందేమిటి.  ఎలాంటి సందర్భాలలోనైనా మనిషి ధైర్యం వదలకుండా వుంటే ఏదైనా సాధించవచ్చు.

ధైర్యం అంటే మొండిగా మనం చేసిందే సరైనదనటం కాదు.  తప్పు, చెడు, అధర్మాలకు దూరంగా వుండి, శాస్త్రాలు దేనిని ధర్మమని చెబుతున్నాయో దాన్ని ఆచరిస్తే ధైర్యలక్ష్మి ఆ వ్యక్తిని వదిలి వెళ్ళదు.  ఆ వ్యక్తి సాధించలేనిది ఏదీ లేదు.

(జీ తెలుగు ప్రసారం చేసిన గోపురం ఆధారంగా)

మనలో మాట

ారాంశమేమిటంటే మన జీవిత గమ్యంలో ఎన్ని చికాకులెదురయినా ధైర్యంగా వాటిని పరిష్కరించుకునే మార్గాలు వెతుక్కోవాలిగానీ నిరాశ చెంది బ్రతుకు బరువు చేసుకోకూడదు.స

చీమలకి ఆహారం వేయాలంటారు. ఎందుకు?

మన సాంప్రదాయం ప్రకారం ప్రతి రోజూ, ప్రతి వ్యక్తీ దానం చెయ్యాలి అని చెప్తారు.  రోగ పీడితులు, గ్రహ పీడితులు, ఇంకా అందరూ.  పేదవాళ్ళకి, అవసరమైన వాళ్ళకీ దానం చేస్తే ఎంతో పుణ్యం రావటమేకాక మనం తెలిసీ తెలియక చేసిన పాపాలన్నీ కరిగి పోతాయి.  దానాలు షోడష  రకాలంటారు.  వీటిలో ముఖ్యంగా అన్నదానం చాలా గొప్పది.

అయితే అందరూ అన్నదానం చెయ్యగలరా?  ఎంత కష్ట పడ్డా వారి కుటుంబ అవసరాలు గడవటానికే ఇబ్బంది పడేవాళ్ళు చాలామంది వున్నారు మన దేశంలో.  అలాంటివారు రోజూ అన్నదానమో ఇంకేదో దానమో చెయ్యాలంటే సాధ్యంకాదుకదా.  అయితే వీళ్ళకి కూడా సూక్ష్మంలో మోక్షం చెప్పింది శాస్త్రం.  బియ్యం పిండిలో చక్కెర లేదా బెల్లం కలిపి చీమలకు పెట్టాలి.  లేదా వుట్టి చక్కెర అయినా పెట్టవచ్చు.  ఇలా చేస్తే పదివేలమందికి అన్నదానం చేసిన పుణ్యం వస్తుంది.  ఇది ఇళ్ళల్లో, మనుషులు ఎక్కువగా తిరిగే ప్రదేశాల్లో కాకుండా దూరంగా, చీమలుండే చోట పెట్టాలి.  కొందరు చెట్ల మొదట్లో చక్కెర జల్లుతారు...చీమలకోసమే.

తేనెను తమలపాకులోగానీ రావి ఆకులోగానీ పెట్టి సూర్యుడికి, తులసికి పూజ చేసి నైవేద్యం పెట్టి అక్కడే వదిలెయ్యవచ్చు.  దీనికీ విశేష ఫలితముంటుంది.  ఎందుకంటే తేనె ఎన్నో పువ్వులనుండి సేకరించబడుతుంది.  అమృత తుల్యమైంది.  దాన్ని చీమలకి పెడితే చాలా దోషాలు పరిహారమవుతాయి.

అయితే దానం చెయ్యగలిగిన వాళ్ళుకూడా ఒకసారి చీమలకి చక్కెర వేస్తే పదివేలమందికి అన్నం పెట్టిన పుణ్యం వస్తుందికదా, పదివేలమందికి అన్నం పెట్టి అంత ఖర్చు పెట్టటం ఎందుకు, సూక్ష్మంలో మోక్షంగా చీమలకి చక్కెర పెట్టేద్దామనుకోకూడదు.

ఈ విషయంలో పురాణ కధ కూడా ఒకటి వుంది.  పూర్వం చాలా పేద వ్యక్తి ఒకతను వుండేవాడు.  అతని దగ్గరకు ఒకసారి ఒకతను వచ్చి చెప్తాడు.   నువ్వేదయినా దానం చెయ్యి, అప్పుడు నీకూ సిరిసంపదలు వస్తాయి.  మనం దానం చెయ్యకుండా ఏమీ పొందలేము.  ఇప్పుడు మనమనుభవిస్తున్న ప్రతి ఒక్కటీ ఇదివరకు మనం దానం చేసినవే.  ఇదివరకు నువ్వేం దానం చెయ్యలేదేమో, అందుకే ఇలా వున్నావు.  ఇప్పుడేదైనా దానం చేసి ఈ దారిద్ర్యంనుంచి బయటపడమని సలహా ఇస్తాడు.

అప్పుడా నిరుపేద దానం చెయ్యటానికి నా దగ్గర ఏముంది?  ఏందానం చెయ్యను? అని బాధ పడతాడు.  అప్పుడా వచ్చిన వ్యక్తి ఎందుకు లేదు?  నీ పెరట్లో తోటకూర వుందికదా దానిని దానం చెయ్యి అంటాడు.  మిత్రుని మాట విని అతను అలాగే చేస్తాడు.  ఆ దానంతో సిరి సంపదలు కలిగి తరువాత జీవితమంతా హాయిగా వుంటాడు.  మరు జన్మలో అతను  ఒక దేశానికి రాజుగా జన్మిస్తాడు.  అంతేకాదు.  అతనికి పూర్వ జన్మ జ్ఞానం కూడా వుంటుంది.  పూర్వ జన్మలో తను చేసిన దానం వల్లకదా తనకింత సిరి సంపదలు వచ్చాయి అని ఈ జన్మలో కూడా అలాంటి దానం చేసి ఇంకా సిరి సంపదలు పొందాలనే వుద్దేశ్యంతో తన రాజ్యంలో అందర్నీ తోటకూర పెంచమని ఆజ్ఞ ఇస్తాడు.  అంతకు ఇంతయితే ఇంతకు ఎంత అనుకుంటూ (పూర్వ జన్మలో కొంచెం తోటకూర దానం ఇచ్చినందుకే అంత సిరి సంపదలు వస్తే ఇప్పుడు తన రాజ్యం మొత్తం తోటకూర పెంచి, దాన్నంతా దానం ఇస్తే, తనూ తన ప్రజలూ ఇంకెంత సిరి సంపదలతో తులతూగుతారో) ఆ తోటకూరంతా దానమివ్వటం మొదలు పెడతాడు.

ఒకసారి ఒక సన్యాసి ఆ రాజ్యానికి వస్తాడు.  రాజు సన్యాసికి సకల మర్యాదలు చేసి తన అనుమాన, అదే, అంతకు ఇంతయితే..ఇంతకు ఎంత?...అని అడుగుతాడు.  ఆ సన్యాసి, అంతకు ఇంతయితే ఇంతకు ఇంతే (శూన్యం అని అర్ధం వచ్చేటట్లు) చెప్తాడు.  రాజు నిర్ఘాంతపోతాడు.  అప్పుడా సన్యాసి చెప్తాడు...నీకు పూర్వ జన్మలో  ఏమీలేదు.  నిరుపేదవయిన నీవు నీ పెరట్లోని తోటకూర దానం చేసి ఎంతో పుణ్యం సంపాదించావు.  మరి ఈ జన్మలో నువ్వు సిరి సంపదలతో తులతూగుతున్నావు.  ఇంత సిరి సంపదలతో తులతూగే నువ్వు తోటకూరే దానం చేస్తానంటే ఫలితమేముంటుంది.  శక్తి లేని వాళ్ళు ఏమి దానం చేసినా అమిత ఫలాన్నిస్తుందికానీ, అన్నీ వుండి, దానం చేసే శక్తి కలవారు తమ శక్తికొద్దీ దానం చెయ్యాలి. అంతేకానీ చీమలకి చక్కెర వేస్తే పదివేలమందికి దానం చేసిన పుణ్యం వస్తుందని అత్యాశతో అలా చెయ్యకూడదు.  భూత దయతో, వాటికీ ఆహారం పెట్టే ఉద్దేశ్యంతో చెయ్యవచ్చు కానీ అల్ప దానంతో అనల్ప ఫలితాన్ని ఆశించకూడదు అని రాజుకి జ్ఞాన బోధ చేస్తాడు.

(జీ తెలుగు ప్రసారం చేసిన గోపురం ఆధారంగా)

మనలో మన మాట

మన పెద్దలు ఏది చెప్పినా చాలా ఆలోచించి చెప్పారనిపిస్తుంది కదా.   పరస్పర సహాయ, సహకారాలతో ఈ ప్రపంచం స్వర్గ తుల్యమవుతుందని గ్రహించిన వాళ్ళు, ఆ సహాయ సహకారాలను ప్రోత్సహించటానికి దాన ధర్మాలు, పుణ్యం ఇలాంటివన్నీ చెప్పారేమో.  ఆ మాత్రం స్వార్ధం లేకుండా (దానం చేస్తే వచ్చే పుణ్యం) మనుషుల్లో దాన గుణాన్ని పెంపొందింప చెయ్యటం కష్టమని వాళ్ళకూ తెలుసు.  అలాగే ప్రతివాళ్ళూ సూక్ష్మంలో మోక్షానికి పాకులాడకుండా వుండేందుకు కొన్ని కధలు కూడా.   ఏమంటారు?